Grandpa, it’s all greek to me.

Αγαπητέ αναγνώστη/Αγαπητή αναγνώστρια,

Έκανε πολλή ζέστη, η θερμοκρασία ήταν αρκετά υψηλή για τα δεδομένα της εποχής. Το θερμόμετρο είχε αγγίξει τους 22 βαθμούς Κελσίου Μάρτιο μήνα. Μόλις είχαμε επιστρέψει σπίτι από την πλατεία. Μου άνοιξε την αυλόπορτα για να μπω, αλλά κοντοστάθηκα. Κοίταξα γύρω μου και παρατήρησα πως τα περισσότερα κτίρια ήταν πλέον πολυκατοικίες. Δεν μου άρεσε αυτό. Τώρα πια, αυτή η μονοκατοικία είναι μία από τις ελάχιστες που έχουν απομείνει στην Νέα Σμύρνη. Κι έτσι θα παραμείνει.

-Παππού, κράτησε την πόρτα ανοιχτή.

-Έλα, στην κρατάω, περάστε κυρία μου.

-Ευχαριστώ παππού.

-Σίγουρα θα διψάς.

Του έριξα ένα πονηρό βλέμμα και πριν το καταλάβει, έτρεξα γελώντας και άνοιξα την βρύση στην γούρνα της αυλής. ‘Έσκυψα και άρχισα να πίνω νερό. Κατάπινα το νερό με μεγάλο ταμάχι, διψούσα πολύ. Με τα μπροστινά μαλλιά ψιλοβρεγμένα και το νερό να κυλά στα μάγουλα και στον λαιμό, αφότου είχα φουσκώσει, σηκώθηκα και έκλεισα την βρύση. Σκούπισα με το μανίκι από το άσπρο πουκάμισό μου το νερό που είχε τρέξει στο πρόσωπο. Πασαλείφτηκα με τα νερά. Μου άρεσε πάντα η αίσθηση που άφηνε το δροσερό νερό στα καυτά μάγουλά μου. Ο παππούς είχε καθίσει στην κούνια της αυλής και διάβαζε εφημερίδα.                                                   

Κάθισα δίπλα του και έγειρα το κεφάλι μου επάνω του. Δεν ακουγόταν τίποτα. Μόνο τα πουλιά που κελαηδούσαν κι ένας ενοχλητικός μπάμπουρας που μας γυρόφερνε. ‘Ήταν σαν να είσαι στην εξοχή. Η αυλή του σπιτιού ήταν χάρμα οφθαλμών. Όλα τα φυτά καταπράσινα και καλοπροσεγμένα. Τα λουλούδια είχαν την τιμητική τους, μπορούσες να ζαλιστείς από τα πολλά χρώματα.

-Εκεί στην ορκωμοσία, σε καμάρωσα παιδί μου.

-Σε ευχαριστώ που ήρθες να με δεις παππού.

-Το συζητάς; Σε παρακαλώ. Μία εγγονή έχω.

-Έχεις και τα αγόρια σου.

-Βεβαίως, αλλά είσαι το μεσαίο μου εγγόνι. Έχω βάλει έναν μεγαλύτερο και έναν μικρότερο με εσένα στην μέση, για να σε προστατεύουν. Να είσαι προσεκτική παιδί μου.

-Θα είμαι παππού. Στο υπόσχομαι.

-Δεν φοβάμαι εσένα, τους άλλους φοβάμαι.

-Εσύ παππού την προσέχεις την γιαγιά.

-Έτσι είναι οι άντρες παιδί μου, προσέχουν και φροντίζουν τις γυναίκες.

-Ναι, εσύ ανεβάζεις τα ψώνια από τις σκάλες.

-Εμείς είμαστε αυτοί που κάνουν τις χοντρές δουλειές. Στην γυναίκα ανοίγεις την πόρτα στο αμάξι, την βοηθάς να μην σηκώνει βάρη, της λες όμορφες κουβέντες, όμορφα λόγια για όλα τα καλά που έχει, της προσφέρεις ένα λουλούδι για να της δείξεις πως την εκτιμάς. Την εκτιμάς, την σέβεσαι, την προσέχεις. Η γυναίκα είναι εύθραυστο πράγμα, θέλει προσοχή και χάρη. Θα τα μάθεις κι εσύ από πρώτο χέρι κάποια στιγμή.

-Εσύ την κοιτάς μες στα μάτια την γιαγιά ακόμα.

-Θαυμασμός κι εκτίμηση, αυτό μένει με τα χρόνια παιδί μου. Με την Χρυσούλα μεγαλώσαμε δύο παιδιά, τρία εγγόνια, έχουμε περάσει πολλές δυσκολίες μαζί κι όμως αγαπιόμασταν αγνά και κάθε μέρα ξυπνούσαμε με χαμόγελο, απλά επειδή είχε ο ένας τον άλλον. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Μεγάλο πράγμα αυτό, η αγάπη. Μπορεί να μην είχαμε να φάμε τον πρώτο καιρό, είχαμε όμως ο ένας την στήριξη του άλλου. Κι αυτό ήταν αρκετό. Εκτιμούσε ο ένας την παρουσία του άλλου. Βλέπεις, εμείς είχαμε μάθει να έχουμε λίγα κι αυτό είναι το κλειδί στην ιστορία. Όταν έχεις λίγα εκτιμάς, όταν τα έχεις όλα δεν εκτιμάς τίποτα.

-Πολύ φοβάμαι παππού πως οι νέοι σήμερα δεν είναι σε θέση να ερωτεύονται τόσο βαθιά γιατί τα πράγματα κυλούν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνει να υπάρξει αυτό που λέω εγώ αναμονή. Ρομαντισμός, φλερτ και ρομάντζο έχουν αρχίσει και χάνονται. Περνάνε κατευθείαν όλα στην πράξη και αυτό σκοτώνει τον έρωτα. Τι θα ήταν ο έρωτας χωρίς λίγη αναμονή; Σήμερα ο κόσμος πρώτα κάνει σεξ και μετά γνωρίζεται.

 [….]

 

Αλλάξανε τα πράγματα, παππού. Ευτυχώς που δεν είσαι εδώ πλέον να το δεις. Φταίνε οι άντρες, φταίμε κι εμείς οι γυναίκες. Χάθηκαν οι ισορροπίες. Δεν ξέρω ποιός φταίει περισσότερο, με ενδιαφέρει περισσότερο το αποτέλεσμα, παρά οι αιτίες. Κι αυτό είναι απογοητευτικό. Τώρα πια οι περισσότεροι άντρες δεν είναι gentlemen, όπως θα έλεγες.  Δεν ανοίγουν τις πόρτες στο αμάξι, δεν ανοίγουν τις πόρτες γενικά, ίσα-ίσα εάν έχουν και τα νεύρα τους μπορεί να σου βαρέσουν και την πόρτα στα μούτρα. Ούτε λόγος για λουλούδια και πράξεις που δηλώνουν πως σε σκέφτηκαν. Κι όταν τους ζητάμε εμείς οι γυναίκες κάτι τέτοιο, το θεωρούν το λιγότερο αστείο. Τώρα, οι γυναίκες τα λένε πιο σταράτα από τους άντρες, έξω από τα δόντια, οι άντρες μασάνε τα λόγια τους. Τώρα οι γυναίκες εκφράζουν με λόγια τα συναισθήματά τους και οι άντρες παθαίνουν ταράκουλο στην έκφραση συναισθήματος. Οι γυναίκες ξέρουν τι θέλουν, οι άντρες δεν ξέρουν τι θέλουν. Οι γυναίκες ζητούν δυνατά αυτό που θέλουν και οι άντρες μένουν να κοιτούν αμίλητοι. Οι άντρες δεν φλερτάρουν τις γυναίκες από κοντά, πάνε οι γυναίκες σε αυτούς. Οι άντρες στέλνουν καρδούλες και φατσούλες στα chat. Οι γυναίκες τολμούν να φάνε την λεγόμενη χυλόπιτα γιατί απλά τολμούν, οι άντρες τρέμουν στην ιδέα μιας χυλόπιτας. Αλλάξανε οι ρόλοι. Κι αλλάξανε τόσο πολύ που έχω αρχίσει και τρέμω με τα όσα βλέπω πως πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Και να σου πω και κάτι άλλο… Οι άνθρωποι φοβούνται να νιώσουν, δεν θέλουν να νιώθουν. Μπλέκουν με πολλούς, με πάρα πολλούς, αναλώνονται, συνέχεια το ίδιο μοτίβο. Αποφεύγουν κάθε μορφής συναίσθημα και δέσιμο, επικεντρώνονται μοναχά στις ανάγκες τους και στο πως θα επιτευχθεί η κάλυψή τους. Δεν προσπαθούν, τα παρατάνε πολύ εύκολα. Απογοητεύονται εύκολα, ζητάνε πολλά και δίνουν λίγα. Κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες των κινητών τους, απορροφημένοι από τα social media τα οποία προβάλουν μοναχά εικόνες πλήρους κάλους και πλήρους ευτυχίας, χάνουν την ουσία. Οι άνθρωποι δεν διαβάζουν βιβλία όπως παλιά, δεν διαβάζουν εφημερίδα, το μυαλό τους νεκρώνει, ο εγκέφαλος κοιμάται. Δεν αισθάνονται, έχουν γίνει παθητικοί. Παθητικοί στον έρωτα, στο σεξ, στις σχέσεις. Είναι φοβερό αυτό που ζω. Hello! Συμφωνεί κανείς; Αντιδράει κάποιος σήμερα; Τί έχουμε πάθει; Πού πήγαν οι σκέψεις σας; Πού πήγε η δράση μας; Έχουμε ξεχάσει την φύση μας, την δύναμή μας. Κινητήριος δύναμη για τον άνθρωπο είναι η αγάπη, που πηγάζει μέσα από το σεξ και την επικοινωνία που έχεις με τον άλλον.

Κάθομαι και αγναντεύω την Αθήνα από ψηλά, από πολύ ψηλά. Εδώ στον λόφο, κοιτάω τον ήλιο να δύει πάνω από την μεγάλη τσιμεντούπολη και μία σκέψη πέρασε πάλι από το μυαλό μου, σκεπτόμενη όλα αυτά. «Grandpa, it’s all greek to me ». Εγώ δεν μεγάλωσα έτσι. Οι φίλοι μου πεισματικά μου λένε να αλλάξω και να προσαρμοστώ με τα νέα δεδομένα μα όσο και να έχω προσπαθήσει δεν τα έχω καταφέρει. Δεν μπορώ να δεχτώ την απάθεια, την μη δράση,την έλλειψη συναισθήματος, τις συμβατικές ανθρώπινες σχέσεις, τις ξερές χωρίς καμία ουσία σεξουαλικές σχέσεις που σε αφήνουν πιο άδειο και από άδειο την επόμενη ημέρα. Δεν με γεμίζει η ανούσια επαφή, δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίς ρομαντισμό, έρωτα κι αγάπη στις σχέσεις που συνάπτω. Σε όλες τις σχέσεις, φιλικές,ερωτικές και επαγγελματικές.

Love,

Ξανθή Κ.

Εδώ σας αφήνω με ένα αγαπημένο τραγούδι:

Bonnie Tyler – Holding Out For A Hero

Εάν σου άρεσε το άρθρο,πάτα Follow στην σελίδα του blog και κάνε subscribe με το mail σου. 

Advertisements