Ας κάψουμε τις Μάσκες!

Την τελευταία Κυριακή των Αποκριών, καίμε τον Βασιλιά Καρνάβαλο. Λέγεται πως με το άναμμα της φωτιάς και το κάψιμο του καρνάβαλου, ξορκίζονται τα πνεύματα και θεωρείται ότι καίγονται τα πάθη, το μίσος, η εχθρότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Η φωτιά, όπως πίστευαν παλιά, έδιωχνε και ξόρκιζε οτιδήποτε κακό. Γινόταν έτσι ένα είδος κάθαρσης. <<Ας κάψουμε λοιπόν κι εμείς σήμερα τις Μάσκες που μας πνίγουν, ώστε να γίνει η δική μας κάθαρση. >>

Αγαπητέ αναγνώστη/ Αγαπητή αναγνώστρια,

Όπως είπα την προηγούμενη φορά, οι Μάσκες που φοράμε εξυπηρετούν έναν και μόνο σκοπό, να κρύψουμε τον πραγματικό μας εαυτό από τους άλλους. Ο Άνθρωπος έχει πάθη, αδυναμίες, φόβους, ανασφάλειες, σκοτεινές σκέψεις. Κανείς δεν είναι τέλειος. Ποιός είπε πως είμαστε τέλειοι; Ποιός είπε πως πρέπει να είμαστε τέλειοι; Και αφού κανείς δεν το έχει πει, τότε γιατί προσπαθούμε αδιάκοπα να δείχνουμε τέλειοι; Αυτή η υπερπροσπάθεια, μας οδηγεί στο να φοράμε Μάσκες και όλο αυτό καταντά απίστευτα ψυχοφθόρο. Δεν μας οδηγεί πουθενά, παρά μόνο σε συνεχή αδιέξοδα, κάνοντάς μας δυστυχισμένους. Ελάχιστοι βλέπουν κάτω από τις Μάσκες των άλλων. Και αυτό είναι χάρισμα γιατί παρατηρούν καλά, έχοντας γνήσιο ενδιαφέρον για τον δίπλα τους. Άλλοτε συμβαίνει επειδή τους αφήνουμε να δουν. Άλλοτε επειδή μπορούν και βλέπουν γιατί τους ενδιαφέρει να δουν. Πολύ σπάνια στην ζωή μας, συναντάμε ανθρώπους που βλέπουν πίσω από τις Μάσκες που-πολύ προσεκτικά και ευλαβικά-έχουμε επιλέξει να φοράμε. Βλέπουν τον πραγματικό μας εαυτό. Αυτούς τους κάποιους, όσο και να τους εκτιμάμε, όσο και να τους αγαπάμε, όταν καταλάβουμε πως μπορούν και βλέπουν κάτω από τις δικές μας Μάσκες, συχνά τους «βαράμε» με όποιον τρόπο έχουμε γιατί μας προκαλούν ασυνείδητα Φόβο.

-Φόβο;

-Ναι, Φόβο. Γιατί βλέπουν το ποιοί πραγματικά είμαστε. Εμείς είμαστε σε θέση να το δούμε; Θέλουμε να το δούμε πιστεύεις;

-Αρκετά συχνά θα έλεγα, οι Άλλοι βλέπουν την Αλήθεια μας, ενώ εμείς όχι.

-Βρισκόμαστε σε συνεχή άρνηση, λέγοντας ψέματα στον ίδιο μας τον εαυτό, καθώς φοβόμαστε να σηκώσουμε το χαλί και να δούμε τί ακριβώς βρίσκεται από κάτω. Φόβο πως οι άλλοι θα δουν κάτι που δεν θα τους αρέσει. Πως κάτω από το φανταχτερό περιτύλιγμα δεν κρύβεται ένα ωραίο δώρο. Φόβο πως θα μας αφήσουν. Υπάρχει κι άλλος λόγος. Φόβος πως μετά, αυτός ο Άλλος, θα μας ξέρει αρκετά καλά ώστε να μας χειραγωγεί και πιθανόν να μας πληγώσει. Επίσης Φόβο για το τι θα αντικρίσουμε εμείς οι ίδιοι όταν αφήσουμε κάποιον να δει.

-Και τι κάνουμε;

-Δυστυχώς συχνά ,τους διώχνουμε από κοντά μας. Άλλοτε απομακρυνόμαστε εμείς οι ίδιοι και άλλοτε τους πληγώνουμε γα να φύγουν μακριά μας.

-Τους διώχνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα;

-Άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ασυνείδητα. Συμβαίνει όταν φοβόμαστε πως έχουν αρχίσει να βλέπουν τις αδυναμίες μας και για να μην χαλάσουμε όλη αυτή την θετική εικόνα που έχει πλάσει ο άλλος για εμάς ή εμείς για τον εαυτό μας, απομακρυνόμαστε. Όταν δεν θες να φανούν οι ανασφάλειές σου και οι φόβοι σου, πολύ απλά δεν είσαι εσύ έτοιμος/έτοιμη να τα αντιμετωπίσεις εσύ ο ίδιος/η ίδια και να τα αποδεχτείς. Κι έτσι απομακρύνεις ή απομακρύνεσαι.

-Τί γίνεται όταν πέφτουν οι Μάσκες;

-Να πούμε την αλήθεια, αρχικά είναι σοκαριστικό. Αλλά δεν είναι πάντα αρνητικό αυτό που έπεται.

-Ναι, αλλά πόσοι φεύγουν από δίπλα μας όταν πετάμε τις Μάσκες;

-Μόνο αυτοί που ζουν με την αβάσταχτη ψευδαίσθηση της τελειότητας, η οποία μας κάνει δυστυχισμένους.

-Κοινώς, πολλοί.

-Φεύγουν αυτοί που έχουν άρνηση και άγνοια, κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλό τους. Κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι έχουμε τις σκοτεινές μας πλευρές και αδυναμίες. Πρέπει να το δεχτούμε αυτό, τόσο για εμάς όσο και για τους άλλους. Όταν τις δείχνουμε, να είμαστε σε θέση να τις αποδεχόμαστε. Μόνο έτσι βρίσκονται άνθρωποι που μας βοηθούν να τις αντιμετωπίσουμε, να τις μοιραστούμε και να παλέψουμε να τις ξεπεράσουμε. Εξάλλου, εάν εσύ είσαι έτσι, ποιός σου είπε πως δεν υπάρχουν άλλοι τόσοι άνθρωποι που είναι σαν κι εσένα; Εδώ όμως μας μπλοκάρει το γεγονός πως θέλουμε όλοι να νιώθουμε ξεχωριστοί και μοναδικοί, οπότε είμαστε σίγουροι πως αυτό συμβαίνει μόνο σε εμάς και πως κανείς δεν θα καταλάβει.

-Τι επιτυγχάνεις με το να δείχνεις το ποιός πραγματικά είσαι και το πώς νιώθεις;

-Στο τέλος έχω δίπλα μου λιγότερους αλλά ουσιαστικά σημαντικότερους ανθρώπους για εμένα οι οποίοι είναι εκεί για να στηρίζουν και να αποδέχονται αυτό που πραγματικά είμαι. Ένα τέρας συναισθημάτων, φόβων, ανασφαλειών, όπως όλοι μας. Όλοι έχουμε τους δαίμονές μας. Ας μην φοβόμαστε να δείξουμε σε αυτούς που θέλουν να είναι δίπλα μας τον πραγματικό μας εαυτό. Έτσι μόνο ανασαίνεις. Και τελικά βλέπω, πως μόνο όταν δείχνεις τον πραγματικό σου εαυτό ο Άλλος, οι Άλλοι, σε αγαπάνε και σε εκτιμάνε περισσότερο.

-Κι εάν αυτός ο εαυτός ενοχλεί τους γύρω μας;

-Να τον βελτιώσουμε για να μην επιβαρύνουμε αυτούς που είναι δίπλα μας.

-Κι εάν ενοχλεί εμάς κυρίως;

-Τότε να φροντίσουμε να τον πετάξουμε γιατί μόνο αυτός μας στέκεται Εμπόδιο. Είναι δύσκολο, γι αυτό και οι περισσότεροι επιλέγουν να μην το κάνουν. Και αρρωσταίνουν κάτω από τις τόσες Μάσκες γιατί δεν αναπνέουν.

-Γιατί τα λες αυτά; Πιστεύεις πως εγώ φοράω κάποια Μάσκα;

-Βεβαίως και φοράς. Όπως όλοι μας.

-Δεν φοράω μάσκες.

-Είσαι αυτός/ή που θες να μου δείξεις ότι είσαι. Είσαι αυτός/αυτή που όταν σε ξεβόλεψαν, όταν σε ταρακούνησαν, έριξες κάποιες Μάσκες, φανερώνοντας τον αληθινό σου εαυτό. Στις αρχές ήταν σοκαριστικό, γιατί άλλον άνθρωπο νόμιζαν πως ξέρουν και άλλον είχαν πραγματικά απέναντί τους.

-Είναι δύσκολο αυτό; Όταν πετά κάποιος τις Μάσκες;

-Ναι, απογοητεύεσαι σχεδόν καθημερινά. Δεν απογοητεύεσαι όμως με αυτό που πραγματικά ανακαλύπτεις πως είναι ο άλλος ή εσύ ο ίδιος.

-Αλλά με τι;

-Απογοητεύεσαι γιατί αρχικά καταρρίπτεται ο δικός σου μύθος ή ο μύθος που εσύ έχεις φτιάξει για τον άλλον. Και αμφιβάλεις για την δική σου κρίση και αντίληψη. Αλλά έτσι είναι. Φοράμε Μάσκες. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πως εάν ψάξουμε, δεν θα βρούμε τίποτα. Είναι αυταπάτη. Κανείς δεν είναι τέλειος, κανείς δεν μπορεί να πληροί όλες τις προϋποθέσεις. Πρέπει να κατανοήσουμε πως όλοι κρύβουμε το ποιοι είμαστε πραγματικά και να μην σοκαριζόμαστε. Ευελπιστείς πως δεν θα δεις κάτι, πως αυτός ο άνθρωπος θα είναι διαφορετικός και πως δεν θα φοράει Μάσκες. Πως είναι αυτό που φαίνεται και τίποτα παραπάνω ή λιγότερο. Αυτό δεν είναι εφικτό. Είναι μεγάλη αυταπάτη. Εάν σε ενδιαφέρει πραγματικά, θα πρέπει να περάσεις αυτά τα στάδια, αυτήν την διαδικασία για να μάθεις αυτό που κρύβεται κάτω από αυτές τις Μάσκες. Εάν θες να μάθεις βέβαια και εάν πιστεύεις πως αξίζει για κάποιον λόγο. Διαφορετικά ζεις στο δικό σου παραμύθι.

-Θα πρέπει λοιπόν να αποδεχτείς πως θα πρέπει να αυτοαναιρεθείς για να μάθεις με ποιόν έχεις να κάνεις πολλές φορές ή με αυτό που είσαι εσύ ο ίδιος.

-Πολύ σωστά. Αυτό είναι το δύσκολο, η αποδοχή, όχι αυτό που θα καταλήξεις να μάθεις. Μας τρομοκρατεί που είναι σε θέση να δουν την Αλήθεια κάτω από τις Μάσκες, αυτό ξυπνά τους πιο μεγάλους μας φόβους. Είναι επίπονο, γιατί δεν την έχεις συνειδητοποιήσει εσύ ο ίδιος/η ίδια τις περισσότερες φορές, οπότε πεισματικά την αρνείσαι.

-Και ποιος είπε πως απογοητευόμαστε κάθε φορά με αυτό που βλέπουμε πως υπάρχει από κάτω;

-Είναι ακόμα μια εκδοχή του εαυτού μας ή του άλλου. Και ίσως μας αρέσει. Άλλες φορές, υπάρχουν σε διαβεβαιώνω και αυτές, που όσο περισσότερο πέφτουν οι Μάσκες, τόσο πιο πολύ σου αρέσει αυτό που βλέπεις, γιατί καταλαβαίνεις πολλά, την αιτία, τα αίτια, τα κίνητρα. Όταν κατανοείς, είσαι έτοιμος πια να δεχτείς, να αποδεχτείς και να συγχωρέσεις. Έτσι έρχεται η λύτρωση. Συγχωρώντας πραγματικά. Με το να αποδέχεσαι την μην τελειότητα του εαυτού σου και του άλλου. Αρκεί να μην κρύβεται Κακία, αλλά Φόβος. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.

-Πόσοι φόβοι και πόσες ανασφάλειες κρύβονται κάτω από τις Μάσκες; Πόσο πολύ φοβόμαστε την πραγματική επαφή και σύνδεση με τους Άλλους… Γι’ αυτό δεν γίνονται όλα;

-Η μοναδική στιγμή που κάποιοι καταφέρνουν και πετούν όλες τους τις Μάσκες, είναι αυτοί που βρίσκονται ένα βήμα πριν τον Θάνατο. Εκεί που πλέον τελειώνει αυτό το ψυχοφθόρο και επίπονο κρυφτό του παιχνιδιού με τις Μάσκες και υπάρχει η αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού και των άλλων. Αυτοί που γνωρίζουν πως δυστυχώς το νήμα της επίγειας ζωής τους πρόκειται άμεσα να κοπεί, συνηδειτοπoιούν πως όλα αυτά ήταν άδικος κόπος και άσκοπη προσπάθεια. Γιατί δεν έζησαν όπως ήθελαν, δεν είπαν αυτά που ήθελαν, μένοντας κρυμμένοι κάτω από Μάσκες.

Ο άνθρωπος είναι ένας ατελής οργανισμός ο οποίος έχει ανάγκη την συνύπαρξη με όμοιούς του καθώς και την αμοιβαία αγάπη, για να μπορεί να ζήσει αρμονικά και καλά. Όσο απαρνιέται την ατελή φύση του, κρυμμένος πίσω από προσωπεία, είναι ένα δυστυχισμένο όν το οποίο υποφέρει σε καθημερινή βάση.

Ας κάψουμε τις Μάσκες!

Love,

Ξανθή Κ.

Εδώ σας αφήνω με ένα πάρα πολύ αγαπημένο τραγούδι:

Eddie Vedder – Society

Εάν σου άρεσε το άρθρο,πάτα Follow στην σελίδα του blog και κάνε subscribe με το mail σου. 

Advertisements