Την Υγεία σου αν έχεις, τον κόσμο όλο τον κατέχεις.

Αγαπητέ αναγνώστη/Αγαπητή αναγνώστρια,

Είχαμε ξεμείνει ως συνήθως πάλι τελευταίες στην Παραλία. Οι άλλοι είχαν ήδη ανέβει για να ετοιμαστούν για το καθιερωμένο αποχαιρετιστήριο μπάρμπεκιου πάρτι. Ήμασταν ξαπλωμένες ανάσκελα πάνω σε αυτές τις πελώριες υφασμάτινες αναπαυτικές άσπρες μαξιλάρες του αγαπημένου μας ξύλινου μπιτσόμπαρου. Το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του. Έπρεπε να επιστρέψουμε στην τσιμεντένια πρωτευουσιάνικη πραγματικότητα σε δύο μέρες. Κοιτούσαμε τον ήλιο να χάνεται, καθώς έδυε κάπου ανάμεσα στα δύο δαιδαλώδη πράσινα βουνά αφήνοντας χρωματιστές ροζ, πορτοκαλί και μωβ πινελιές στον ουρανό, δίνοντας την θέση του σε ένα ολόγιομο φεγγάρι. Θα είχε Πανσέληνο. Η Αναστασία κοντεύει τα 30. Είναι ένα πλάσμα με φυσικά χαρίσματα και με πολλές δυνατότητες. Εκείνη όμως δεν το πιστεύει. Την επεξεργάζομαι, καθώς εκείνη αγναντεύει την θάλασσα σκεπτόμενη. Τα μακριά ξανθά πλούσια μαλλιά της φτάνουν σχεδόν έως την μέση της. Την παρατηρώ ξαπλωμένη, τα μαλλιά της σχηματίζουν ένα περίγραμμα γύρω από το σώμα της, θυμίζουν κάτι από εκείνα τα εφηβικά καλοκαίρια της ανεμελιάς και της ξεγνοιασιάς. Τα ζεστά καστανά της μάτια και το τεράστιο χαμόγελό της δίνουν συχνά την θέση τους τελευταία σε ένα θλιμμένο ανέκφραστο πρόσωπο. Την κοιτάω και βλέπω το βλέμμα της απογοήτευσης και της θλίψης να είναι ζωγραφισμένο στα μάτια της.

-Άλλο ένα καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του. Πάνε οι διακοπές. Άντε πάλι δουλειά, τρέξιμο, πήξιμο. Μακάρι να μην τελείωνε ποτέ, να ήταν πάντα καλοκαίρι, διακοπές για πάντα.

-Άλλο ένα καλοκαίρι τελειώνει, όντως, αλλά δεν θα είχε την αξία του εάν δεν υπήρχε η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις. Το καλοκαίρι δεν θα είχε τόσο μεγάλη αξία εάν δεν περιλάμβανε ανεμελιά, διακοπές, ξεκούραση. Αυτό το κάνει τόσο σημαντικό.

-Εάν το βλέπεις έτσι, ναι, δεν έχεις άδικο.

-Συχνά όλοι λένε: “άντε να έρθει το Σαββατοκύριακο”, “άντε να έρθουν τα Χριστούγεννα”, άντε να έρθει το Πάσχα”, “άντε να πάρω άδεια». Άντε το ένα και άντε το άλλο. Περιμένουν να ζήσουν τότε, να χαμογελάσουν τότε. Το ενδιάμεσο; Δεν υπάρχει; Δεν είναι κομμάτι που πρέπει να το ζούμε καθημερινά με αισιοδοξία και χαμόγελο;

-Δεν μου αρέσει η καθημερινότητα, σε κανέναν δεν αρέσει. Γι’ αυτό όλοι γκρινιάζουν.

-Έχουν πραγματικούς λόγους πιστεύεις που το κάνουν αυτό οι περισσότεροι; Προσωπικά πιστεύω πως έχει γίνει συνήθεια.

-Είναι η νέα τάση.

-Γιατί τα βλέπεις όλα τόσο απαισιόδοξα; Δεν έχεις κανέναν λόγο να είσαι πεσμένη.

– Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να είμαι έτσι, πολλούς τους έχω δημιουργήσει εγώ και πρέπει να τους λύσω.

-Αυτό καλή μου το λες εδώ και χρόνια. Μήπως ήρθε ο καιρός να αλλάξεις στάση; Μήπως να αλλάξουμε στάση και τρόπο σκέψης; Το προσπαθώ τελευταία, σε καλό μου βγαίνει. Δοκίμασέ το.

-Ναι, πρέπει.

-Άκουσε, ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης, όλοι έχουμε τουλάχιστον έναν λόγο για να μην είμαστε καλά. Για να μην πω δέκα. Έχουμε όμως κι άλλους εκατό λόγους για να είμαστε καλά. Σκέψου όλα τα καλά που έχεις. Γύρνα και δες, ποιους έχεις δίπλα σου, τι έχεις μέσα στα χέρια σου. Κοιτάξου στον καθρέπτη.

-Είναι πάρα πολλοί οι λόγοι πλέον για να μην είμαστε καλά για τον καθένα μας, δεν είναι διαχειρίσιμοι. Είναι λογικό οι άνθρωποι σήμερα να είναι πεσμένοι.

-Διαφωνώ. Μετά από όλα αυτά που πέρασα, έχω αναθεωρήσει πλήρως. Το κάθε τι, έγκειται μόνο από τον τρόπο που εσύ το αντιμετωπίζεις.

-Εσύ μπορείς να διαφωνείς. Δημοκρατία λέμε πως έχουμε.

-Η κάθε εποχή έχει τα δικά της. Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της. Θα σου θυμίσω πως οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας περάσανε Κατοχή. Γονείς και γνωστοί, μας περιέγραφαν πολύ συχνά ιστορίες από την Κατοχή ή τον Εμφύλιο πόλεμο. Εκείνοι δηλαδή δεν αντιμετώπισαν θέματα; Δεν είχαν προβλήματα; Κι όμως σε πληροφορώ, είχαν μάθει να περνούν καλά και με τα λίγα. Εκτίμησαν την συνύπαρξη, ήταν ενωμένοι, ενώ εμείς είμαστε εγωιστικά απομονωμένοι στον μικρόκοσμό μας. Αποξενωμένοι, ο καθένας πίσω από μια οθόνη.

-Ήταν άλλες εποχές, δεν είναι το ίδιο.

– Άλλες εποχές;

-Ναι.

-Θα διαφωνήσω ξανά. Οι άνθρωποι ήταν πάντα άνθρωποι και θα μπορούσαν κάλλιστα όλοι αυτοί να έχουν ψυχολογικά προβλήματα μετά από τις κακουχίες που έζησαν. Όμως δε το έκαναν, πάλεψαν για να χτίσουν και να δημιουργήσουν ευκαιρίες, ζωή.

-Εκείνοι είχαν βιοποριστικά προβλήματα.

-Ενώ η δικαιολογία της κατάθλιψης, μάστιγα που πλήττει τα πλήθη σήμερα στον Δυτικό κόσμο; Γιατί σήμερα δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αντιμετωπίζουν βιοποριστικά προβλήματα; Φυσικά και υπάρχουν. Και είναι πάρα πολλοί. Και όλοι έχουμε προβλήματα. Ο άνθρωπος πάντα θα έχει προβλήματα. Τις περισσότερες φορές δεν έχει ουσιαστικά προβλήματα, τα διογκώνει κι άλλοτε τα εφευρίσκει. Δεν αναιρώ πως σήμερα τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Και πότε δεν ήταν όμως; Νομίζω πως απλά λίγο-πολύ όλοι μας έχουμε χρησιμοποιήσει την δικαιολογία της εποχής. Όλοι λέμε η εποχή φταίει, δεν κοιτάμε να αλλάξουμε όλα όσα δεν μας κάνουν και δεν μας αρέσουν. Έχουμε επαναπαυτεί σε αυτήν την δικαιολογία. Βεβαίως και υπάρχουν πολλές δυσκολίες στην Ελλάδα του σήμερα. Πάντα όμως υπήρχαν δυσκολίες, το θέμα είναι τι κάνεις εσύ και πως τις αντιμετωπίζεις. Καθησυχαστήκαμε, τα ρίξαμε στην εποχή, στις δυσκολίες. Ξέρεις ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα;

-Ξέρω τι θα μου πεις.

-Πρόβλημα είναι να μην έχεις την Υγεία σου. Προχθές, είχα βγει στο αγαπημένο μου μπαράκι με μια παλιά μου μαθήτρια και φίλη, την Σ. Είχα να την δω δύο χρόνια. Μετακόμισε και άλλαξε κινητό λόγω κάποιων προσωπικών της θεμάτων. Την έχασα. Αρκετές φορές την αναζήτησα, δεν κατάφερα να την βρω. Πολύ δυνατός άνθρωπος η Σ. Προσβλήθηκε πριν τρία χρόνια από Καρκίνο. Η Σ. έχει έναν γιο. Τον πρώτο χρόνο ήμουν κοντά της, την έβλεπα συχνά και την στήριζα. Μετά όπως σου είπα, χαθήκαμε. Τώρα είναι καλά. Συζητούσαμε για τα νέα μου, τα ελάχιστα νέα που είχε να μου πει λόγω της αρρώστιας που πέρασε. Πάλεψε δύο χρόνια και τα κατάφερε. Για τον γιό της. Σε μια δύσκολη φάση της ζωής μου, ίσως την δυσκολότερη που έχω περάσει έως τώρα, θυμάμαι την φίλη μου την Σ. να εκνευρίζεται μαζί μου. Μου απαρίθμησε τους λόγους για τους οποίους κι εκείνη θα μπορούσε να μην είναι καλά. Ήταν σημαντικότεροι και σοβαρότεροι από τους δικούς μου λόγους. Συνειδητοποίησα πως εγώ δεν έχω περάσει τέτοιες δυσκολίες και πως εάν τις είχα περάσει, πολύ πιθανό, με την στάση που κρατούσα τα τελευταία 8 χρόνια της ζωής μου, θα είχα καταρρεύσει. Κι έτσι ντράπηκα. Ένιωσα αχάριστη. Μου τόνισε πως σκοπός είναι να σκέφτεσαι τα θετικά, τα καλά και πως όταν εστιάζουμε στα αρνητικά, θυσιάζεις όλα τα καλά.

-Μπράβο στην κοπέλα που είναι καλά.

-Ναι, εννοείται. Όμως, αυτό που λέω και ξαναλέω, οι άνθρωποι που έρχονται στην ζωή μας είναι μάθημα, μάθημα ζωής, για να μας θυμίσουν κάτι που έχουμε ξεχάσει, για να μας μάθουν κάτι που αγνοούμε ή που επανειλημμένα κάνουμε λάθος. Ας μην φτάσουμε σε μια δύσκολη κατάσταση για να καταφέρουμε να εκτιμήσουμε τα απλά καθημερινά πράγματα που μπορούμε να απολαύσουμε. Έτσι ήταν, είναι και θα είναι η ζωή. Δύσκολη. Ήρθε η ώρα να το καταλάβουμε αυτό και να πάψουμε όλοι μας να μιζεριάζουμε, να γκρινιάζουμε και να σκεφτόμαστε αρνητικά. Ήρθε η ώρα να σκεφτείς όλα τα καλά που έχεις στην ζωή σου. Αρχικά, είσαι υγιής;

-Ναι.

-Τότε έχεις λόγους για να γιορτάζεις κάθε μέρα και να χαμογελάς. Δεν έχεις κανέναν λόγο να μην είσαι καλά. Είσαι χαρούμενος άνθρωπος. Είσαι αρτιμελής;

-Ναι.

-Ακόμα καλύτερα! Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι αρτιμελείς κι όμως αυτοί το προσπαθούν πολύ περισσότερο και είναι πολύ περισσότερο υγιείς και χαρούμενοι από άλλους ανθρώπους. Είναι όλοι στην οικογένεια σου υγιείς και καλά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα;

-Ναι, είναι.

-Φανταστικά! Φίλους κι ανθρώπους έχεις γύρω που σε νοιάζονται παρόλο τις προβληματικές συμπεριφορές σου απέναντί τους;

-Ναι, υπάρχουν.

-Άρα, τι άλλο θες; Τι άλλο χρειάζεσαι για να νιώθεις γεμάτος και καλά; Η ζωή σου έχει δώσει Υγεία και είναι το μόνο που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να κάνεις όλα όσα ονειρεύεσαι και φαντάζεσαι. Μόνο αυτό είναι απαραίτητο. Υγεία,το μη δεδομένο απαραίτητο συστατικό της ζωής. Πρέπει να νιώθεις ευγνώμων και χαρούμενος άνθρωπος από την στιγμή που έχεις Υγεία. Γιατί μπορείς να δημιουργήσεις ότι θες, να φτιάξεις όλα όσα επιθυμείς, να αλλάξεις όλα όσα δεν σου αρέσουν και να κάνεις πραγματικότητα όλα όσα γυρνούν στο μυαλό σου σαν όνειρα. Έχεις κάθε ευκαιρία να προσπαθήσεις, τίποτα δεν σε εμποδίζει. Μόνοι οι αρνητικές σου σκέψεις, η τεμπελιά σου και η μιζέρια. Ότι δεν σου αρέσει, άλλαξέ το. Προσπάθησε για αυτό. Κάποια λανθασμένη συνήθειά σου, κάποια άστοχη επιλογή σου, σε έχει οδηγήσει να ζεις μια κατάσταση που δε σου αρέσει. Αντί να μιλάς για αυτήν, αντί να αναβάλεις την ημέρα που θα ξεκινήσεις σιγά-σιγά την αλλαγή στον τρόπο που ζεις, σκέφτεσαι και πράττεις, άλλαξέ το τώρα. Δημιούργησε τις συνθήκες που θέλεις. Κάντο τώρα. Συνέχεια ζούμε για το μετά. Σημασία έχει το τώρα.

-Υπάρχει κάποιος που σε εμποδίζει;

-Όχι, κανείς.

-Σου είπε κάποιος να μην προσπαθήσεις;

-Όχι.

-Σε αποθαρρύνει κάποιος;

-Κάποιες φορές νιώθω πως ναι, υπάρχει κάποιος που με κάνει και αμφιβάλω γι’ αυτό που θέλω εγώ.

-Εάν κάποιος το κάνει αυτό, τότε απομακρύνσου. Μπορείς να κάνεις ότι θες, μπορείς να ζήσεις όσα θες, χωρίς περιορισμούς. Ο μόνος που σε περιορίζει είναι ο εαυτός σου. Κι αυτός μας έχεις σταθεί εμπόδιο πολλές φορές. Κανένας άλλος. Να μάθεις να λες ευχαριστώ, που είσαι εδώ τώρα, μαζί μου. Να λες ευχαριστώ που έχεις αυτήν την πολυτέλεια, να είσαι ξαπλωμένη και να αγναντεύεις τα βουνά και τον ήλιο που χάνεται μέσα στα βουνά. Ναι, άλλοι μπορεί να είναι κάπου πιο ωραία με ακόμα καλύτερη παρέα, ίσως με ένα ταίρι, αλλά υπάρχουν κι άλλοι που τώρα είναι σε πολύ χειρότερη θέση. Να μάθεις να λες ευχαριστώ. Και να εκτιμάς κάθε λεπτό, κάθε ημέρα, κάθε άνθρωπο που σε αγαπάει και σε νοιάζεται και έχει την δύναμη να σε αντέξει, να σε υπομείνει και να σε βοηθήσει.

-Έχεις δίκιο. Ευχαριστώ.

-Έλα, πάμε, νύχτωσε, θα μας περιμένουν οι άλλοι. […]

Ναι, στην Ελλάδα της κρίσης τα πράγματα είναι δύσκολα, αντίξοα. Δουλεύουμε πολύ, δεν αμειβόμαστε ανάλογα. Ο κάθε υπάλληλος, ο κάθε ελεύθερος επαγγελματίας ή επιχειρηματίας έχει παράπονα για το εισόδημά του, τις αντίξοες συνθήκες. Ίσως, η μοναδική χρονική περίοδος που η Ελλάδα μας γνώρισε στιγμές καλοπέρασης και ξεγνοιασιάς ήταν μεταξύ αρχές 80 και τέλη 90. Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα, πολιτική κουβέντα, την οποία δεν θα θίξω προς το παρόν περισσότερο. Κι όμως, ο άνθρωπος μπορεί να βρει την χαρά μέσα από απλά πράγματα. Ας μάθουμε λοιπόν να ζούμε με τα λίγα, ταπεινά, χωρίς τα άγχη της δυτικής κοινωνίας. Ας εκτιμήσουμε το πιο απλό πράγμα που έχουμε ως τώρα, το πιο ιερό αγαθό που μας έχει δοθεί, την Υγεία μας. Ας παλέψουμε με νύχια και με δόντια για όλα τα υπόλοιπα. Όλοι μας πάνω-κάτω περνάμε τα ίδια στην καθημερινότητά μας. Όλοι έχουμε λόγους για να γκρινιάξουμε, για να τα δούμε όλα μαύρα, αντίξοα και πεσιμιστικά. Ας αλλάξουμε μυαλά, κι ας παραμείνουμε ενωμένοι με όσους πραγματικά μας γεμίζουν και μας κάνουν να χαμογελάμε έστω με ένα τους βλέμμα. Είτε λέγεται μάνα, είτε πατέρας, είτε φίλος είτε σύντροφος. Κράτα ότι για εσένα είναι καλό, άφησε πίσω προβληματικούς για εσένα ανθρώπους, πάρε μαθήματα από τα λάθη σου, ζήτα συγγνώμη, ρίξε τον εγωισμό σου, περπάτα κοντά στην φύση, απόλαυσέ την. Όλα θα έρθουν,όλα θα γίνουν. Το μόνο που χρειάζεσαι απαραίτητα για να είσαι καλά; Υγεία. Την Υγεία σου αν έχεις, τον κόσμο όλο τον κατέχεις. Να λες κάθε ημέρα ευχαριστώ που αναπνέεις περπατώντας στα δύο σου πόδια, ανοίγοντας διάπλατα τα δύο σου χέρια. Να λες ευχαριστώ σε όποιον σου ανεβάζει το κέφι, σε όποιον σου λέει έναν καλό λόγο, σε όποιον πιστεύει σε εσένα ακόμα κι όταν εσύ έχεις χάσει το κουράγιο σου και την πίστη σου. Να λες ευχαριστώ στον εαυτό σου, που είσαι υγιής και που κρατάει γερά. Η μεγάλη μαζική αλλαγή, έρχεται από την ελάχιστη ατομική αλλαγή του καθενός.

Ευχαριστώ την Φίλη μου Ματίλντα, για την αφύπνιση συνείδησης, στην πιο δύσκολη φάση της ζωής μου.

Love,

Ξανθή Κ.

Εδώ σας αφήνω με ένα αγαπημένο τραγούδι:

Black – Wonderful Life

Εάν σου άρεσε το άρθρο,πάτα Follow στην σελίδα του blog και κάνε subscribe με το mail σου. 

Advertisements