Η ζωή,μια θεατρική παράσταση.

Αγαπητέ αναγνώστη/Αγαπητή αναγνώστρια,

Έφτασε Κυριακή απόγευμα. Πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες. Πολλές φορές νιώθω πως δεν μου φτάνει ο χρόνος, πως μου ξεφεύγει. Ο χρόνος γλιστράει μέσα από τα χέρια μας κάποιες φορές. Ο μόνος τρόπος για να μην μας θλίβει αυτό είναι να τον αφιερώνουμε σε ανθρώπους που αξίζουν να τους παρέχουμε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μας. Έτσι γεμίζεις μπαταρίες και επιστρέφεις δυναμικά στην καθημερινότητα και στην ρουτίνα. Από αύριο ξεκινάει μια νέα εβδομάδα γεμάτη υποχρεώσεις. Αφού τελείωσα το σιδέρωμα των ρούχων, αποφασίζω πως υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος για μια απογευματινή βόλτα της τελευταίας στιγμής. Κανείς από τους φίλους μου δεν έχει όρεξη για περπάτημα δίπλα στην θάλασσα. Άλλοι βρίσκονται σε οικογενειακά τραπέζια φρεσκοφαγωμένοι και άλλοι προτιμούν να κλειστούν σε μια καφετέρια με δυνατή μουσική και έντονη κάπνα. Κοιτάω το ρολόι μου και ντύνομαι γρήγορα. Αποφασίζω να βγω μόνη μου από το σπίτι, οπότε παίρνω και το laptop μου μαζί. Ακόμα προλαβαίνω τον ήλιο. Ο γιατρός μου με ενημέρωσε πως όπως στους περισσότερους, έτσι και σε εμένα, μου λείπει η βιταμίνη D από τον οργανισμό μου, πηγή καλής ψυχολογίας, καύσης λίπους και άλλων πολλών. Προλαβαίνω να πιάσω λίγο τον ήλιο. Οδηγώ χαλαρά ακούγοντας μουσική. Το ραδιόφωνο παίζει ένα αγαπημένο γνωστό και διαχρονικό τραγούδι των Queen. “ The Show Must Go On”. Με βάζει σε σκέψεις. Πηγαίνω εκεί που αγαπώ να κάθομαι τις Κυριακές. Υπάρχει ένα σημείο στα Νότια Προάστια, αρκετά κοντά στην θάλασσα, αλλά ψηλά. Τόσο ψηλά που σου επιτρέπεται να έχεις την μισή Αθήνα στο πιάτο. Μα το πιο σημαντικό, βλέπεις θάλασσα και έναν τεράστιο σαν πορτοκάλι ήλιο να χρωματίζει τον ουρανό με πορτοκαλί, ροζ, κόκκινες και μωβ πινελιές, σαν ένα πινέλο πάνω σε γαλάζιο καμβά. Υπάρχει ησυχία, πολλή ησυχία. Ακούς από μακριά, σαν να έχεις χαμηλώσει την ένταση, τον ήχο από τα αμάξια που τρέχουν γρήγορα στην παραλιακή. Κάθομαι σε έναν μεγάλο βράχο ψηλά-ψηλά στον λόφο και περιμένω να δύσει ο μεγάλος ήλιος της Αθήνας κάπου ανάμεσα στα μακρινά βουνά. Μυρίζει Άνοιξη. Πλούσιες μυρωδιές λουλουδιών και φυτών μου σπάνε την μύτη. Ένα ελαφρά δροσερό αεράκι χαϊδεύει το πρόσωπο μου απαλά. Ανοίγω το laptop και αρχίζω να γράφω. Ο χρόνος που σου δίνεται για να σκεφτείς και να ωριμάσεις, κρύβει όλες τις απαντήσεις που ψάχνεις… Σταματώ. Ο δρομέας αναβοσβήνει ακούνητος. Συμβαδίζει με τον ήχο του δείκτη των δευτερολέπτων στο ρολόι μου. Σκέφτομαι εσένα, θα σου άρεσε πολύ εδώ. Μακάρι να μπορούσες να έρθεις εδώ. Αλλά ξέρω πως δεν μπορείς, είσαι μακριά. Μα δεν υπάρχει δεν μπορώ, μόνο δεν θέλω. Θυμάμαι που προχθές με παρότρυνες ακόμα μια φορά να συνεχίζω να γράφω και θυμάμαι πως έχω να σε δω πολύ καιρό από κοντά. Τι κρίμα, σκέφτομαι. Αλλά ξυπνάω από τον λήθαργο των αρνητικών σκέψεων και θυμάμαι πως δεν υπάρχει λόγος, μα ούτε χρόνος για μοιρολατρία και στενοχώρια. Τα πάντα είναι στο χέρι μας. Εξάλλου, η ζωή είναι σαν μία θεατρική παράσταση. Σκέφτομαι. Άλλοι μπαίνουν, άλλοι βγαίνουν, άλλοι επανέρχονται. Κι έτσι αλλάζω κείμενο, ξεκινάω να γράφω καινούργιο. Υπάρχουν:

  1. οι πρωταγωνιστές – ο καθένας μας είναι πρωταγωνιστής στην δική του ζωή.
  2. οι βασικοί ηθοποιοί – αυτοί που μένουν για πάντα σε όλη την εξέλιξη του έργου.
  3. οι δευτερεύοντες ρόλοι – αυτοί που μπαίνουν στο έργο σε κάποια σκηνή και αποχωρούν για πάντα σε κάποια άλλη.
  4. οι κομπάρσοι – αυτοί που δεν μιλούν ποτέ, αλλά παίζουν κ αυτοί τον ρόλο τους στην εξέλιξη της ιστορίας και πάει λέγοντας.

Όποιον ρόλο και να παίξει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή σου, αποδέξου τον. Απλώς σκέψου πως για κάποιον λόγο ήρθε, για κάποιον λόγο έφυγε και εάν ξαναήρθε, μπορεί να έχει άλλον ρόλο από την πρώτη φορά, αλλά όποιος και να είναι αυτός ο λόγος, είναι μόνο για καλό.

Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές του έργου της δικής μας ζωής μας. Και απλά παρακολουθούμε τους άλλους να παίζουν μαζί μας σε μια ιστορία που κανείς δεν ξέρει το τέλος. Η ιστορία γράφεται καθώς παίζουμε και είτε αποφασίζουμε να είμαστε καλοί ηθοποιοί ,παίζοντας καλά και δίνοντας τον καλύτερο μας εαυτό διεκδικώντας, κυνηγώντας, συμμετέχοντας ενεργά έτσι ώστε να δοθεί μία ωραία παράσταση, είτε αποτραβιόμαστε στα παρασκήνια, παύοντας να παίζουμε σε αυτό το έργο, κοιτώντας κλεφτά, στα πίσω καθίσματα, στον εξώστη, ψάχνοντας να αλλάξουμε έργο, στο οποίο όμως ποτέ δεν θα είμαστε εμείς οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Το δύσκολο είναι η αποδοχή. Προτρέχουμε πολλές φορές να αναθέσουμε ρόλους σε ανθρώπους χωρίς να τους έχουμε ρωτήσει καν εάν θέλουν να παίξουν απλά γιατί φαινομενικά εμείς θεωρούμε πως θα ήταν ιδανικοί για τον ρόλο. Μην βιάζεσαι. Να αργείς να αναθέσεις ρόλους. Εκει την πατάμε όλοι. Να εξετάζεις προσεκτικά, θέλει μελέτη για να γίνει η σωστή ανάθεση ρόλων. Εάν είμαστε ανοιχτοί λοιπόν στο να αποδεχτούμε την ανάθεση των ρόλων των ηθοποιών χωρίς να θέλουμε να αλλάξουμε τους ρόλους με το ζόρι για να έχουμε το τέλος που εμείς ονειρευόμαστε και θεωρούμε ιδανικό, θα συνειδητοποιήσουμε την σημασία του κάθε ενός από αυτούς τους ηθοποιούς στην εξέλιξη της δική μας θεατρικής παράστασης που λέγεται Ζωή. Το συνειδητοποιούμε υστερόχρονα μέσα από άλλα γεγονότα που έρχονται και παρέρχονται. Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να παίξουμε καλά και να δούμε μακροπρόθεσμα γιατί κάποιος που θέλαμε να αποκτήσει πρωτεύοντα ρόλο απέκτησε τελικά δευτερεύοντα ρόλο. Γιατί η Ζωή ξέρει τι κάνει πιστεύω. Το σίγουρο είναι πως δεν έρχονται όλοι για να μείνουν. Κάποιοι άνθρωποι έχοντας δευτερεύοντα ρόλο στην ζωή σου, έρχονται απλώς για να σε διδάξουν ένα μάθημα που δεν έχεις καταφέρει να πάρεις ακόμα. Απλώς αργούμε να το καταλάβουμε. Κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ. Γι’ αυτό καταλήγουν κάθε φορά να παίζουν ξανά και ξανά το ίδιο έργο απλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται, όπως κολλάει η βελόνα στο πικάπ, όπως κολλάει το cd στο αμάξι. Κι έτσι βλέπεις την ίδια παράσταση, ξανά και ξανά απλά με διαφορετικούς ηθοποιούς. Άλλαξε μυαλά και εάν δεν έχεις, άρχισε να σκέφτεσαι λίγο πιο βαθιά μπας και αποκτήσεις. Ψάξε γιατί έχει κολλήσει η βελόνα, μην βρίσκεις δικαιολογία. Εάν δεν το κάνεις εσύ, ποιος θα το κάνει; Ίσως ανακαλύψεις πολλά που δεν φαντάζεσαι, έτσι από φόβο επιλέγεις να βλέπεις την ίδια παράσταση, αλλά σε διαβεβαιώνω πως όταν η βελόνα ξεκολλήσει, θα νιώθεις πως αναπνέεις ξανά. Δεν έχεις βαρεθεί να παρακολουθείς την ίδια παράσταση; Καιρός να πάρεις εισιτήριο για νέα παράσταση, νέο θέατρο, νέα πλοκή. Στην ζωή μας, άλλος παίζει κάποιον ρόλο αρκετά σημαντικό κι άλλος λιγότερο σημαντικό. Ο κάθε άνθρωπος παίζει τον ρόλο του. Το σίγουρο είναι πως, ο κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε στην ζωή μας, έχει κάτι να μας δώσει. Κάποιες φορές μπορεί να θέλουμε ένας δευτερεύων χαρακτήρας να αποκτήσει έναν πρωτεύοντα ρόλο ή και το αντίστροφο. Σκοπός είναι να αποδεχθούμε τον ρόλο που έχει να παίξει ο καθένας στην ζωή μας είτε μας αρέσει είτε όχι, καθώς δεν είμαστε απόλυτα εμείς αυτοί που αναθέτουμε και ορίζουμε τους ρόλους στο έργο. Υπάρχει το πεπρωμένο, το κάρμα, η τύχη  που αναλαμβάνουν την ανάθεση των ρόλων του κάθε ανθρώπου που μπαίνει στο δικό μας έργο, στον δρόμο μας δηλαδή. Ο καθένας έρχεται και φεύγει την κατάλληλη στιγμή, έχοντας εκπληρώσει τον έργο του. Στην ζωή ότι είναι να έρθει, θε να έρθει αλλιώς θα προσπεράσει. Δεν το δεχόμαστε εύκολα αυτό. Στην ζωή όλα αλλάζουν. Ξαφνικά. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η ζωή επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις και ανατροπές. Τίποτα δεν μένει για πάντα στην αρχική του κατάσταση.

‘Όπως είπε και ο γνωστός Ηράκλειτος «Τά πάντα ρει και ουδέν μένει.» Και τελικά ίσως αυτή να είναι η γλύκα της ζωής. Γιατί εάν όλα παρέμεναν ίδια και απαράλλακτα, τότε θα ήταν βαρετά.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να χαλαρώσεις και να παίξεις τον ρόλο σου όσο καλύτερα μπορείς, χωρίς φόβο, χωρίς ανασφάλεια, χωρίς σκέψη. Αφέσου και παίξε. Να θυμάσαι να γελάς και να χαμογελάς όποια και να είναι η εξέλιξη του δικού σου έργου. Σταμάτα να αγχώνεσαι για τον επίλογο και ζήσε την ιστορία. Στο δικό σου έργο, έτσι κι αλλιώς εσύ θα γράψεις τον δικό σου επίλογο. Όποιον ρόλο και να παίξει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή σου, αποδέξου τον. Απλώς σκέψου πως για κάποιον λόγο ήρθε, για κάποιον λόγο έφυγε και εάν ξαναήρθε, μπορεί να έχει άλλον ρόλο από την πρώτη φορά, αλλά όποιος και να είναι αυτός ο λόγος, είναι μόνο για καλό. Να είσαι σίγουρος/σίγουρη. Κι όταν πέσει η αυλαία, θυμήσου, οφείλεις προς τον εαυτό σου να χαμογελάς.

Love,

Ξανθή Κ.

Εδώ σας αφήνω με ένα αγαπημένο τραγούδι:

Queen – The Show Must Go On

Εάν σου άρεσε το άρθρο,πάτα Follow στην σελίδα του blog και κάνε subscribe με το mail σου. 

Advertisements