Λόγια μέλι, με γαρνιτούρα πράξεων κοπανιστού αέρα.

Αγαπητέ Αναγνώστη/ Αγαπητή Αναγνώστρια,

Οι περισσότεροι άνθρωποι λένε πολλά, εννοούν το 1/3 αυτών και πράττουν τα ελάχιστα αυτά που σου λένε.

Κάτι που πληγώνει τους ανθρώπους, είναι το να ακούνε λόγια, τα οποία δεν γίνονται πράξεις από αυτούς που αγαπούν και τους νοιάζουν. Ακούγοντας λόγια,δημιουργείται βλέπεις χωρίς να το θέλει κανείς μια προσμονή. Περιμένεις πως αυτό που άκουσες, θα γίνει πράξη. Έτσι δημιουργούνται άθελά μας απαιτήσεις ή ακόμα χειρότερα προσδοκίες. Οι προσδοκίες δημιουργούνται όταν υπάρχει αγάπη, πίστη σε έναν άνθρωπο, εμπιστοσύνη. Προσδοκίες έχουμε από κάποιον που μας νοιάζει, όχι από τον καθένα.. Όταν ο άνθρωπος καταφέρει να απαλλαγεί από αυτές, τότε πια είναι ελεύθερος και ευτυχισμένος. Αλλά τα λόγια από ανθρώπους που αγαπάς, θα δημιουργούν πάντα προσδοκίες. Γιατί πίσω από αυτές κρύβεται αγάπη. Και τελικά, θα πω πως δεν είναι η αγάπη που προκαλεί τα προβλήματα, αλλά οι προσδοκίες που έχουμε από κάποιον που αγαπάμε.

Knock knock! Hello! Are you there? Σε εσένα μιλώ,ναι! Σε εσένα που τα λόγια σου ξεπερνάνε το μπόι σου! Σε εσένα που πολλά είπες και δεν έκανες τίποτα. Σε εσένα που αναγνωρίζεις την αξία μου ως άνθρωπος στα λόγια και που στην πράξη,δεν ήσουν εκεί. Μιλώ σε εσένα,που στα λόγια, πολύ ωραία μου τα λες, αλλά στις πράξεις; Πού είσαι; Πόσο καιρό έχουμε να τα πούμε; Πόσους μήνες έχω να σε δω; Πώς δείχνεις την αγάπη σου και την εκτίμησή σου; Από μακριά; Τι να τα κάνω τα λόγια σου, τα καλά σου λόγια,όταν στην πράξη δεν είσαι πουθενά; Σε χαρές, δεν σε θυμάμαι και πολλές φορές να είσαι εκεί. Την χαρά μου την μοιράστηκα με ανθρώπους που δεν περίμενα ποτέ, κι όχι με εσένα. Με εσένα που αγαπούσα. Ξέρεις πόσο περίεργο είναι να κάνεις βήματα στην ζωή σου μπροστά και να μην μοιράζεσαι μεγάλες στιγμές σου με όσους σου είναι σημαντικοί; Απίστευτο!

Αυτοί που είναι εδώ, κοντά μου, παραμένουν βουβοί,δεν λένε πολλά,δεν δίνουν υποσχέσεις,αλλά είναι εδώ, με ζουν,με στηρίζουν, με αποδέχονται. Τι να τα κάνω τα ωραία σου τα λόγια, εάν δεν μπορώ να μοιράζομαι στιγμές με εσένα που αγαπάω; Τότε σε παρακαλώ,άσε τα λόγια περί εκτίμησης και δικαιολογίες της Χαλιμάς. Άσε τις δικαιολογίες. Πες τα χύμα τα πραγμάτα. Ή καλύτερα,μην πεις τίποτα. Μην λες τίποτα εάν δεν μπορείς. Τι να το κάνω το αξίζεις πολλά όταν ούτε τα λίγα σου δεν έχω; Σε τι ωφελεί να δηλώνεις το πόσο ξεχωριστή είμαι για εσένα όταν δεν μπορείς ούτε τα βασικά να κάνεις; Έναν καφέ,μια βόλτα,ένα τηλέφωνο. Έχω μπουχτίσει. Να ακούω λόγια,λόγια και από πράξεις μηδέν!

Είναι πολύ ωραίο,να λέμε σε κάποιον το πόσο πολύ τον εκτιμάμε, το πόσο πολύ τον θέλουμε στην ζωή μας, το πόσο πολύ τον σκεφτόμαστε και τον αγαπάμε. Ώπα,basta που λέμε και στα Ισπανικά. Ωραία όλα αυτά,αλλά στην πράξη; Είναι πολύ άσχημο,να τα λέμε όλα αυτά και οι πράξεις μας να μην έχουν αντίκρισμα. Λόγια μόνο,πράξεις; Δεν σε κατηγορώ που δεν μπορείς, οι περισσότεροι δεν μπορούν. Ότι μπορεί ο καθένας και ως εκεί που μπορεί να φτάσει,το λέω απο μικρή. Δεν με πειράζουν αυτοί που δεν μπορούν. Δεν με πειράζουν αυτοί που δεν κάνουν. Με πειράζουν αυτοί που λένε και δεν κάνουν τίποτα. Έχω πάψει να δίνω υποσχέσεις, δεν υπόσχομαι πλέον τίποτα. Δεν κανονίζω μακροπρόθεσμα, δεν τάζω και δεν υπόσχομαι τίποτα. Σταμάτησα. Γιατί κάποτε έβλεπα στα μάτια τους την απογοήτευση, καθώς περίμεναν από εμένα πράγματα που δεν μπορούσα ή δεν ήθελα να δώσω την δεδομένη στιγμή. Κάνω ότι μπορώ και ότι περνάει από το χέρι μου την δεδομένη στιγμή προς αυτούς που με νοιάζουν.

Πλησιάζοντας πλέον επικίνδυνα τα 30 μου χρόνια, εκτιμώ αυτούς που δεν λένε πολλά,αυτούς που δεν λένε και τίποτα,αλλά είναι εκεί. Στα καλές μου και στις κακές μου στιγμές. Εκτιμώ και θα συνεχίσω να στέκομαι σε αυτούς που μένουν πλάι μου, στην ουσία μου,στην καθημερινότητά μου. Τι να τα κάνω τα ωραία λόγια σου, όταν δεν μπορείς να είσαι εδώ; Τα λόγια να προσέχετε πως τα αραδιάζετε. Μην προσπαθείτε να καλύψετε την ησυχία με τα λόγια σας. Η σιωπή είναι καλύτερη μερικές φορές. Μην γεμίζετε γραμμές με λόγια εκτίμησης και δικαιολογίες. Καλύτερα να δείξετε με πράξεις αυτά που νιώθετε. Κι εάν δεν νιώθετε,να μην λέτε. Εάν δεν μπορείτε,τότε κλείστε το στόμα σας,σας παρακαλώ ευγενικά. Ας αφήσετε τις δηλώσεις για τους πολιτικούς, εμείς εδώ που σας αγαπάμε, δεν έχουμε ανάγκη από λόγια και δηλώσεις αλλά από πράξεις. Σας θέλουμε κοντά μας και εάν ούτε αυτό δεν μπορείτε,σας παρακαλώ, σωπάστε. Και κατανοήστε πως, όταν κάποιος σαν νοιάζεται και σας πονά, δεν έχει ανάγκη τα fancy λόγια σας, αλλά την παρουσία σας. Θα κλείσω, αφήνοντας σας με ένα τραγούδι.

Love,

Ξανθή Κ.

Σας αφήνω με ένα αγαπημένο τραγούδι:

A little less conversation-Elvis Presley

Εάν σου άρεσε το άρθρο,πάτα Follow στην σελίδα του blog και κάνε subscribe με το mail σου. 

Advertisements